Promenade in Shanghai (part 1)

มาแล้ว ตามสัญญา มาตามคำเรียกร้องของตัวเอง ไม่ต้องมีใครขอ

เพิ่งกลับมาจากเซี่ยงไฮ้วันนี้ เสียงแตรรถ สำเนียงภาษาจีนล้งเล้ง

ยังก้องอยู่ในหู คืนนี้ท่าจะนอนฝันร้ายล่ะ

ถึงสนามบินผู่ตงตอนเช้า อากาศเป็นใจมั่กๆ 5องศา

ทำไมไม่ติดลบไปเลยล่ะ ได้ยินมาว่าอากาศในวันนั้น

หนาวขึ้นกระทันหันเนื่องจากลมจากไซบีเรีย แล้วใครจะไปรู้ละนี่

อุตส่าห์เตรียมเสื้อแจ็กเกตรับฤดูใบไม้ผลิไป เลยต้องเดินไป

แบบสั่นๆ ไปหลายวันกว่าอากาศจะอุ่นขึ้น

อาจารย์ผู้ใหญ่ของเราท่านหนึ่ง หนาวจนช๊อค ออกอาการ

อยากจะเป็นตัวเอก Blair Witch Project ขึ้นมาซะงั๊น

 

ขอบอกไว้ก่อนว่าไปเรื่องงาน (ใครจะเชื่อหว่า) แต่ไม่อยากจะ

เขียนเกี่ยวกับเเรื่องงาน เดี๋ยวจะเครียดทั้งคนเขียนและคนอ่าน

ที่พักอยู่ในเขตเจียติ้ง ห่างจากใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้ประมาณ

30กิโลเมตร นั่งรถเมล์ใช้เวลาประมาณชั่วโมงนึง

กว่าจะนั่งรถเมล์เป็นแทบกระอักเลือด

แต่วันแรกยังเดินเล่นอยู่ในเขตเจียติ้งก่อน เพื่อปรับความรู้สึก

แอบหนีคนอื่นไปเดินคนเดียว เพราะไม่ชอบตามใจใคร

แบบคุณชายมาร์คที่เป็นตัวของตัวเองสูง

เดินเล่นไปมา ก็ไปจ๊ะเอ๋เขตเมืองเก่า อืมก็สวยดีหละ

มีร้านรวงเยอะแยะ เดินไปเดินมา เริ่มสัมผัสได้กับ

ความเป็นจีน มีทั้งถูกคนเบียดกระแทกเอย เสียงแตรรถเอย

คุยกันก็อย่างกับจะฆ่ากัน เสิร์ฟอาหารก็ข้ามหัวข้ามหู

ทอนเงินก็โยนให้

ภาพความเจริญของบ้านเมืองที่เห็นมาตั้งแต่สนามบินพังครืน

เกิดดวงตาเห็นสัจธรรมว่ามันเจริญแต่บ้านเมืองจริงๆ

ผู้คนหลายกลุ่มยังไม่รู้โลกภายนอก

หรือไม่ก็รู้ล่ะ แต่ไม่ยอมปรับตาม

 

วันถัดมาไปเที่ยวในตัวเมืองเซี่ยงไฮ้ มีไกด์นำเป็นเจ้าหน้าที่

ของมหาลัยเซี่ยงไฮ้ พูดอังกฤษได้ดี ก็เลยทำให้เรารู้สึกดีมาก

คนจีนทั่วไปพูดอังกฤษไม่ได้เลยแม้แต่นิด

นอกจากนักศึกษาและอาจารย์

แม้แต่พนักงานของโรงแรมก็พูดอังกฤษแทบไม่ได้

อีกไม่กี่ปีจีนจะเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกแล้ว

ขอให้โชคดีนะ เหอ เหอ

รถไฟที่เห็นในรูปเป็นรถพลังแม่เหล็ก ที่เขาเรียกกันว่า

Meglev น่ะ มันไม่มีล้อ แต่ลอยไปด้วยพลังแม่เหล็ก

ตอนเด็กๆเคยเห็นในหนังสือ ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้นั่งจริงๆ

ญี่ปุ่นป่านนี้มันยังทดลองวิ่งอยู่เลย จีนแซงหน้าไปแล้ว

เห็นความเร็วที่บอกไว้ในตัวรถแล้วตกใจไหมเอ่ย

ตาไม่ฝาดหรอก 431กิโลเมตรต่อชั่วโมง สงสัยใช่ไหมว่า

จีรศักดิ์นั่งรถ Maglev ไปที่ไหน ไปสนามบินไง เหอ เหอ

คือแบบว่าอยากนั่งจัด เลยซื้อตั๋วไปกลับสนามบินเลย

นั่งไปถึงสนามบินแล้วนั่งกลับน่ะ บ้าดีไหม

ก็ตอนลงจากสนามบินเขาจัดรถมารับ

ก็เลยไม่ได้ขึ้นไอ้ Maglev นี่ ขากลับก็นั่งไม่ได้

เพราะเครื่องออกเช้ามาก รถมันยังไม่วิ่ง

ก็เลยต้องนั่งไปแบบไม่มีธุระอะไร

เอ มีใครบ้าแบบเราหรือเปล่า

 

ค่าตั๋วไปกลับก็พอรับได้นะ 400 บาท แต่มีคนออกให้

เหอ เหอ เมื่อกี๊ว่าคนจีนไปแล้ว

ตอนนี้ขอชมหน่อยว่าคนจีนฉลาดมากๆ

ที่สร้างอะไรแบบนี้ได้สำเร็จเป็นที่แรกของโลก

จากตัวเมืองเซี่ยงไฮ้ไปสนามบิน

ระยะทาง 30กิโลเมตร ใช้เวลาไม่ถึง 8 นาที

โอ้แม่เจ้า มันเร็วจริงๆนะจอร์จ

Things to do before you die

ของจีรศักดิ์

หมดไปอีกหนึ่งรายการ ดีใจมั่กๆ

ขี้เกียจเขียนล่ะ ไว้ต่อพรุ่งนี้

ฝากรูปคนหล่อกับรถ Maglev แหม เข้ากันซะไม่มี

ตอนหน้าจะพาไปเที่ยวใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้

โปรดติดตามตอนต่อไป   

1 Comment (+add yours?)

  1. abuabu
    Mar 17, 2006 @ 17:19:46

    อยากนั่งบ้างอ่ะ….ที่อียิปต์ไม่มีแบบนี้…
     
    หรอยๆๆๆๆๆๆๆ..

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: