หมอกหรือควัน… ภาคที่3 (ตอนจบ)

   

เห็นภาพอย่าเพิ่งคิดว่าจีรศักดิ์พามาเที่ยววัดอีกแล้ว จริงๆแล้วนั่นเป็นโรงแรมต่างหาก
คาดว่าเป็นโรงแรมที่หรูอลังที่สุดในภาคเหนือแล้ว (หรืออาจจะหรูสุดในเมืองไทย)  
เพราะที่นี่คือโรงแรม"โอเรียนเต็ล ดาราเทวี" ภาพนี้ไม่ได้ถ่ายเองหรอก
เพราะตอนไปทำธุระที่โรงแรมนี้ เผอิญเขาจัดประชุมรัฐมนตรีคลังของอาเซียนพอดี
เขาก็เลยไม่ให้เดินเล่นรอบโรงแรม (อย่างที่ชอบทำ) ได้แต่ทำธุระอยู่หลังโรงแรม
และขับรถอ้อมๆกำแพงโรงแรม (ที่สูงอย่างกับคุก) ด้วยความกระหายอยากเข้าไปข้างใน
แม้จะไม่ได้เข้าไปข้างใน แต่จีรศักดิ์ก็อุตส่าห์ขโมยรูปสวยๆมาฝากผู้อ่าน
(เขาใช้รูปนี้เป็นวอลเปเปอร์ที่จอคอมในออฟฟิสหลังโรงแรมเขา
จีรศักดิ์แอบเอาแฟลชไดร์ฟไปเสียบจึ๊กแล้วดูดภาพมาตอนเขาเผลอ
อิ อิ ขอโทษด้วยน๊าที่โจรกรรมข้อมูลมา)
วันหลังต้องมาที่นี่อีกให้ได้ มาหาเรื่องกินที่ร้านเบเกอร์รี่ที่นี่แล้วเดินเล่น
อย่างไรก็ดี หากบุญของข้าพเจ้ามีจริง ขอได้มีโอกาสพักสักคืนสองคืน
เพราะได้ข่าวคืนนึงราคาไม่ต่ำกว่าหมื่นบาท (ห้องถูกสุด) ไม่ค้าผงค้าฝิ่นคงไม่ได้มาพัก 

อุตส่าห์เสี่ยงตายขโมยรูปเขามา ปรากฎว่าคืนนั้นไปเปิดเวปของโรงแรม
ก็มีภาพสวยๆขนาดเท่าบ้านให้ดาวน์โหลดเยอะแยะไปหมด ยกตัวอย่าง
รูปข้างบนนี่ไง (แต่รูปที่ไปขโมยเขามามันไม่มีให้โหลดนะ อิ อิ)
ท่านที่อยากได้รูปไปประดับบารมีคอมของท่าน เชิญที่
http://www.mandarinoriental.com/chiangmai หนาเจ๊า

    

ตกดึก พ้นเวลางาน จีรศักดิ์ก็ได้โอกาสร่อนหาของกินไปทั่วเชียงใหม่ ไปกับคนโน้นคนนี้บ้าง
นี่เป็นบรรยากาศร้านเค้ก "ดอยช้าง" ที่แถวมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (มช.ของพวกเรา)
บรรยากาศดี หรูมีสไตล์ เค้กอร่อย เหมาะมากที่จะมานั่งเม้าท์กับเพื่อนๆ

 

แม้จะมาอยู่เชียงใหม่กว่า 3 คืน แต่ก็ใช้ชีวิตไร้แก่นสารมากๆ
นอกจากเวลางานก็ไปเดินเรื่อยเปื่อย เพราะสถานที่ท่องเที่ยวดังๆก็ไปมาหมดแล้ว
ที่ละหลายรอบ (เด็ก มช.ทุกคนก็คงเป็นอย่างนั้น) แต่ที่ที่ขาดไม่ได้สำหรับจีรศักดิ์
ก็คือ "หมู่บ้านถวาย" ซึ่งเป็นหมู่บ้านที่เน้นทำอาชีพแกะสลักไม้ งานก็วิจิตรมากๆ
สมัยเรียนอยู่ที่นี่ก็เคยขี่มอร์เตอร์ไซค์มาเที่ยวหลายครั้ง
เพราะจีรศักดิ์ชอบไม้แกะสลักมากถึงมากที่สุด
วันนี้ ห่างจากวันนั้น 10 ปี หมู่บ้านใหญ่โตขึ้นมากจนแทบจำไม่ได้
เฉพาะร้านค้า เดินทั้งวันก็ไม่หมดทุกร้าน
มาคราวนี้ ได้ของติดมือมาด้วย (เดี๋ยวให้ดูตอนท้ายนะ)

  

วันเวลาอันแสนสุขของจีรศักดิ์ที่เชียงใหม่ไปไวเหมือนติดปีก
เผลอแป๋บเดียว รู้สึกตัวอีกทีก็นั่งอยู่บนเครื่องบินแล้ว โฮ โฮ
พระอาทิตย์ยามเย็นยิ้มลาจีรศักดิ์อย่างอ่อนโยน
(ไม่ใช่อะไรหรอก หมอกควันนั่นแหละที่ทำให้ดวงอาทิตย์มันขมุกขมัวแบบนั้น)
ขนาดพระจันทร์ยังเป็นสีออกแดงเพราะฝุ่นควันเลย เชื่อไหม ไปถามคนเชียงใหม่ได้

ของฝากให้ตัวเอง ไม้แกะสลักของชอบ สวยไหมท่าน อีกคนดีด อีกคนเป่า
(ถ่ายที่บ้านนครสวรรค์ ก็เลยดูรกไปหน่อย)
ต่อแหลกเหลือคู่ละ 1500 บาท จริงๆเขาขายเป็นชุด 4 ตัว ดีด สี ตี เป่า หรอก
แต่ไปกราบกรานเขาเพื่อขอซื้อแค่ตัวสองตัว (บ่ดาย) เพราะเราเป็นครูเบี้ยน้อยหอยน้อย
คนเมืองเหนือใจดีอยู่แล้ว ว่าไงก็ว่ากัน  เฮ
หวังว่า เพื่อนของมันที่เหลือในร้านอีกสองตัวคงไม่มาเข้าฝันตามเพื่อนของมันกลับบ้านนะ
คิดแล้วสยองขวัญจิงๆ…

จบแล้ว ทริปเชียงใหม่ของจีรศักดิ์ หายคิดถึงเชียงใหม่แล้วโว้ย
ตอนนี้แอบหนีงานราชการมาต่อที่กรุงเทพอีก 3-4 วัน และแว๊ปกลับบ้านที่นครสวรรค์อีก
รู้สึกอากาศที่กรุงเทพยังดีกว่าเชียงใหม่อีก แฮ่ 

………….
ทิ้งท้าย เดี๋ยวนี้คนเชียงใหม่ขับรถได้ทุเรศ และขับแบบตามใจฉันมากๆ
ปาดซ้ายปาดขวาเหมือนจะรีบไปดูดนมแม่
ที่ภูเก็ตว่าขับกันแย่แล้ว ที่เชียงใหม่ยิ่งกว่า แถมรถที่เชียงใหม่เดี๋ยวนี้เยอะมากกก
ราวกับมีเทศกาลทุกวัน เชียงใหม่เปลี่ยนไปแล้วจิงๆ………

1 Comment (+add yours?)

  1. OyA
    Apr 20, 2007 @ 06:00:52

    ครูจีรศักดิ์กล้าควักเงินซื้อตุ๊กตาแกะสลักแค่ 2 ตัวในราคา 4 ตัว
    คนขายคงยิ้มกริ่ม ครูจีรศักดิ์นี่มักน้อยจัง พันห้าขาย 4 ตัวแต่ก้อมักน้อยเอาแค่ 2 ตัวบ่ดาย

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: