ชอบสีม่วงอย่างแรง….

เสร็จสิ้นเสียทีเทอมหนึ่งอันแสนโหดร้าย ทำให้จีรศักดิ์ไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเกือบสามอาทิตย์
ชีวิตประจำวันมีแต่ทำรายงานแล้วก็กิน ภาษาเกาหลีเข้าหม้อไปหมดแล้วเพราะไม่ได้ใช้เลย
หลังจากหมดเทอมก็เริ่มมีเวลาว่าง พอกินข้าวเย็นเสร็จ จีรศักดิ์จะออกไปเดินเล่น
รอบมหาลัยเพื่อป้องกันโรคหมูตอนกำเริบ และด้วยเจ้าเครื่อง NOKIA N810
ติดอาวุธGPS ทำให้จีรศักดิ์เก็บสถิติได้ว่าได้ว่าไปทางไหนรวมเป็นระยะทางเท่าไหร่
ปกติจะเดินจากหอพักที่อยู่กลางป่าดง ไปแถวๆหน้ามหาลัยแล้วกลับเข้าป่าอีกรอบ
รวมระยะทางสองกิโลกว่า…

xxxSANY1114

เดินไปเดินมาไปเจอดอกไม้ที่จีรศักดิ์ชอบที่สุด แต่มันหาดูที่เมืองไทยไม่ได้นอกจากเมืองหนาว
แบบเกาหลี-ญี่ปุ่นเท่านั้น เห็นครั้งล่าสุดที่ญี่ปุ่นเมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว (เฮ้ย นานมากนะนั่น)
เป็นการค้นพบที่น่าตื่นเต้นมากในชีวิตจีรศักดิ์ เพราะเป็นคนชอบสีม่วง มันเป็นสีที่มีสเน่ห์
ดูลึกลึบ ปนเศร้านิดๆ ญี่ปุ่นเรียกดอกนี้ว่า Ajisai ชื่อภาษาอังกฤษมันคือ
ไฮเดรนเยีย มันจะออกดอกเป็นพุ่มขนาดเท่าหัวคน
และบานช่วงหน้าร้อนราวเดือนพฤษภา-มิถุนาเท่านั้น  มันมีหลายสีด้วย
แล้วแค่คุณภาพดินในที่ที่มันอยู่ (ขึ้นอยู่กับอารมณ์มันด้วยมั๊ง) ไล่โทนไปตั้งแต่
ขาว ชมพู ฟ้าอ่อน อินดีโก้ ม่วงน้ำเงิน และม่วงแดง
เป็นการไล่ระดับสีที่ได้อารมณ์สุนทรีย์มากๆ

xxxSANY1131

รายงานปลายภาคทำเอาจีรศักดิ์เร่งวงจรชีวิตเร็วขึ้นสิบปี หน้าแก่ไปถนัดใจ
แถมเมื่อคืนนอนแค่ชั่วโมงเดียว หน้าตาเลยออกมาอย่างที่เห็น
แค่อยากเทียบให้ดูขนาดช่อดอกของมันเท่านั้น
ในรูปเป็นพุ่มที่สีออกขาวปนฟ้าอ่อน ดีใจครตที่มหาลัยที่หาดอกไม้สวยๆแบบนี้มาปลูก

xxxSANY1112

เพิ่งรู้ว่าหน้าร้อนเกาหลี มันคือหน้าฝนดีดีนี่เอง วันแดดออกมีพอๆกับวันฝนตกเลย
ชอบมากเวลาฝนตก จากระเบียงห้องวิวตอนฝนตกในป่าสนให้บรรยากาศ Yugen 
ราวกับภาพเขียนเซ็นที่ใช้แค่การไล่ระดับหมึกสีดำมาทำให้เกิดภาพ
Yugen เป็นศัพท์ด้านสุนทรียศาสตร์ของญี่ปุ่น ประมาณว่าเป็นความงามที่แฝงไว้
ด้วยเสน่ห์อันลี้ลับ นึกไปถึงโคลงญี่ปุ่นที่เกี่ยวกับหมอกสมัยเรียนปริญญาโทเลย
(ตอนนี้นึกไม่ออกกระทันหันเพราะถ้าจะนึกให้ออกต้องใช้บรรยากาศมาช่วยผลักดัน)
เอาโคลงนี้ไปแทนก็แล้วกัน ไม่รู้แปลผิดอ๊ะเปล่า เป็นภาษาญี่ปุ่นโบราณน่ะ

Mare ni kuru                           ไม่ได้ที่นี่มานานแล้ว

Yowa mo kanashiki                  ยามค่ำคืนช่างดูน่าเศร้าสร้อย

Matsukaze o                           ยินเสียงลมลู่ไล้ต้นสน

Taezuya koke no                     แม้เธออยู่ใต้มอสที่คลุมร่างตลอดกาล

Shita ni kikuramu                    ก็จะยังได้ยินเหมือนกันไหมหนอ


โคลงนี้ชวนให้นึกถึงคนสำคัญที่จากไปครบปีช่วงนี้พอดี….   


 

1 Comment (+add yours?)

  1. NidnOy
    Jul 18, 2008 @ 18:50:59

    กล้ามากนะแก ที่ถ่ายกับดอกไม้สวยๆแบบนั้น
    ดอกมันใหญ่กว่าหัวแกอีก
    ว่าแต่แกดูซูบไปนะก้อง<— ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีโอกาสได้ทักแกแบบนี้

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: