กรุงโซล ภาครันทด (ตอนจบ)

ชีวิตในโซลอยู่นานๆก็อึดอัด เพราะอะไรก็แคบ และต้องเบียดเสียด
จริงๆไปอีกหลายที่ แต่ขี้เกียจเล่า เพราะส่วนใหญ่เป็นแหล่งช๊อปปิ้ง
ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นหวือหวา ไว้วันหลังไปอีกจะเล่าให้ฟัง

รถไฟใต้ดินในโซลมีหลายสายมาก จะไปไหนทีต้องนั่งสำรวจพักใหญ่
ว่าจะต้องต่อรถยังไง ที่สถานีไหน แล้วจีรศักดิ์ก็ชอบเบ๊อะบ๊ะไปยืนผิดชานชาลาประจำ

Z_DSC00691

ตามแผนต้องอยู่โซลอีกสองวัน แต่การเดินเยอะมากในวันก่อนๆ
ท่ามกลางอุณหภูมิติดลบทุกวัน ทำให้จีรศักดิ์ขาแตก เป็นรอยแยก
อย่างที่ไม่เคยปรากฎมาก่อน เจ็บด้วย ต้องเดินเขย่งๆ
เลยตัดสินใจกลับดีกว่า ไปถึงสถานีรถไฟเพื่อซื้อตั๋วกลับ
ปรากฎว่าเจ๊คนขายบอกว่าตั๋วเต็มทุกเที่ยวทั้งวันนี้และวันถัดไป
ฉิป๊ะ !! (คำหยาบเกาหลีจ๊ะ เด็กๆห้ามพูด)  นี่ชั้นมาทำอะไรช่วงปีใหม่พอดี
โง่จริงๆ วันหลังถ้าเป็นช่วงปีใหม่ จีรศักดิ์จะจำศีลอยู่ที่ห้อง พร้อมกับมาม่าหนึ่งลัง

 แต่เดี๋ยวก่อน เจ๊คนขายให้แสงสว่างกับจีรศักดิ์ “ถ้าเป็น… ซ่อก ซ่อก ละมีนะคะ
จะเอาเที่ยวไหน เลือกได้เลย”  อ้าวเจ๊ ไหนเมื่อกี๊บอกไม่มี
ตั๋วอะไร ซ่อกๆ (คือมันฟังไม่ออกน่ะ) เอาทั้งนั้น ในที่สุด จีรศักดิ์ก็ได้ตั๋วมา
แต่นึกเอะใจ ทำไมตั๋วราคาถูกกว่าขามา พออ่านดูบนตั๋ว
เฮ้ย ไอ้อะไรซ่อกๆ นี่มันคือตั๋วอิบซ่อก (立席) แปลได้ว่าตั๋วยืนจ๊ะ
กรี๊ดดด จะให้จีรศักดิ์ยืน5ชั่วโมงกลับปูซานใช่ไหม เท้าก็เจ็บอยู่ด้วย อร๊ากกกกส์ส์

Z_DSC00713

แต่ไฉนเลย ผู้มีบุญญาธิการอย่างจีรศักดิ์จะได้ยืน ตอนขึ้นรถไฟตาเหลือบไปเห็น
ป้ายโบกี้คาเฟ่ เฮ้ย รถไฟชั้นต่ำเกาหลีขบวน Mugunghwa
มีตู้คาเฟ่ด้วยเว้ย.. พอเหยียบเข้าไป โอ แม่เจ้า นี่มันสรวงสวรรค์นี่นา
มีมุมนั่งกินกาแฟ ซุ้มขายอาหารเครื่องดื่ม ตู้เกมส์ ห้องคาราโอเกะ
และมุมอินเตอร์เนตความเร็วสูง เกาหลีจงเจริญ !! เห็นแล้วนึกอนาถใจรถไฟไทยจริงๆ

  จีรศักดิ์ยึดมุมอินเตอร์เนต เผอิญมีคอมมันเสียตัวนึง เลยได้นั่งที่มุมอินเตอร์เนต
ริมหน้าต่างกว้างบานใหญ่เป็นของเราแต่เพียงผู้เดียว อลังการจริงๆท่าน
ยังมีคนที่ได้ตั๋วยืนมากมายยืนอัดกันในโบกี้อื่นอย่างกับหมูรอส่งโรงเชือด ฮ่าๆๆๆ
โชคดีจริงๆเรา
 

Z_DSC00716

ซื้อโดเรม่อนเวอร์ชั่นเกาหลีกลับมาด้วย (ที่ปูซานมันไม่มีขายอ่ะ)
เป็นวิธีเรียนภาษาเกาหลีที่สุดแสนจะเพลิดเพลิน ไม่เข้าใจก็สะกิดรูมเมทเกาหลี
แต่มันบ้าเล่นเกมส์จัด แล้วก็ใช่ว่ามันจะตอบได้ทุกอย่างนะน่ะ ขนาดภาษาไทยเราเอง
คำว่า “เป็น” กับ “คือ” ต่างกันยังไง ยังหาคนไทยอธิบายได้ไม่ค่อยมีเลย กร๊ากกก

กลับมาจากโซลคราวนี้ ทำให้จีรศักดิ์ได้เรียนรู้ว่า

1. การเที่ยวแบกเป้ ไม่เหมาะกับคนอายุสามสิบอัพ

2. การพักจิมจิลบังเกินสามวัน จะทำให้รู้สึกอึดอัด และไม่มีที่ไว้ของตอนกลางวัน

3. ไม่ควรไปไหนช่วงปีใหม่เกาหลี (ตรุษจีนนั่นแหละ) อะไรก็ปิด แถมหาตั๋วรถไฟยากด้วย

4. ฤดูหนาวเดินเหนื่อยง่ายกว่า เพราะต้องแบกเสื้อหนาว ผ้าพันคอ และโลชั่นไปด้วย

5. หิมะเริ่มละลาย พอโดนคนเหยียบ มันจะอัดตัวกัน ทำให้เหยียบแล้วลื่นง่ายกว่าน้ำมันอีก

 

โซลจ๋า ปิดเทอมฤดูร้อนอีกห้าเดือนข้างหน้า เจอกันใหม่…..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: